Jak rodzic może wspierać dziecko? Sposobów jest wiele, przy czym należy pamiętać, że nie ma metod uniwersalnych, skutecznych we wszystkich przypadkach. Z pewnością  warto przekazywać informacje na temat zasobów wiedzy innych osób. Istotne jest też tłumaczenie dzieciom zasad funkcjonowania świata społecznego, jak również uczenie ich znaczenia gestów czy wyrazu twarzy.

Inna też powinna być komunikacja z osobą chorą - należy starać się stosować wypowiedzi jednoznaczne, nie obciążone znaczeniami metaforycznymi. Wszelkie dalekie konotacje powinny być wyjaśniane, pomocne jest cierpliwe wskazywanie na istotne kwestie w wypowiedzi. Dla osób z ASD ważne jest silne wsparcie środowiska. Nadanie otoczeniu przejrzystej struktury przez stworzenie schematów postępowania inicjowanych ustalonymi bodźcami odciąży chorych w ich codziennych zmaganiach z rzeczywistością. Powtarzanie zdarzeń z przeszłości i uczenie, jakie miały one znaczenie również przybliży rzeczywistość społeczną.

Niebagatelną rolę odgrywa dbanie o odpowiedni poziom stymulacji płynących ze środowiska. Przykładowo towarzystwo rówieśników uczy dzieci z zaburzeniem dostrzegać wartość zabawy, daje okazję do nowych doświadczeń, wzmacnia motywację do kontaktów z innymi. Warunkiem terapeutycznego działania zabawy jest dobrowolność udziału dziecka. Tylko kiedy zabawa jest źródłem radości, spełnia swoje zadanie. Interakcje mogą na początku nie trwać długo, ale możliwe, że wraz z kolejnymi spotkaniami czas wspólnej zabawy wydłuży się. Wcześniej dobrze jest przećwiczyć z dzieckiem podstawowe zasady gier interakcyjnych, grupa rówieśnicza też powinna być przygotowana do zabawy z chorym (na przykład obeznana z metodami inicjowania i podtrzymywania kontaktu). Poza tym przewidywalne i jednoznaczne zachowanie dziecka bawiącego się z chorym ułatwi budowanie pozytywnych relacji.

Programy wczesnej interwencji to kolejna propozycja dająca szansę na korzystne zmiany w zachowaniu dziecka potrzebującego szczególnej opieki. Peter Randall i Jonathan Parker, autorzy publikacji  Autyzm. Jak pomóc rodzinie polecają i opisują takie programy jak:  TEACCH, Intensywne behawioralne podejście Lovaasa, czy Muzykoterapię. Odpowiadają też na pytanie: czym się kierować przy wyborze terapii? Zdaniem autorów skutecznością programu, informacjami o projekcie w prasie fachowej, danymi o działaniach niepożądanych, a także o wpływie programu na styl życia rodziny. Jak zauważa Ewa Pisula w książce pt. Małe dziecko z autyzmem: „nie istnieją uniwersalne programy, które byłyby odpowiednie i skuteczne dla wszystkich dzieci. Można nawet przyjąć, że jeśli jakikolwiek program jest w ten sposób zachwalany, powinno to budzić wobec niego ostrożność i nieufność”¹. Przy czym odpowiedni program może okazać się nieocenioną pomocą dla rodziców, a także metodą zapewniającą rozwój dziecka z ASD.

Również szkoła może stać się miejscem rozwijającym potencjał dzieci z ASD. Skuteczne jest edukacja szkolna o ustrukturalizowanej treści. Dzieci z autyzmem bardzo często potrafią wykonywać te same zadania szkolne, co ich rówieśnicy, jednak mają własny, indywidualny styl pracy. Warto też pamiętać, że nigdy nie jest za późno na oddziaływanie edukacyjne, a odpowiednie metody przynoszą ogromne postępy, pozwalają kompensować braki i ujawniać dzieciom swój potencjał. Specjalnie przygotowany program edukacyjny oraz opiekuńczy rodzice ostatecznie mogą okazać się nieocenionym wsparciem dla osoby z ASD.

  ¹ E. Pisula, Małe dziecko z autyzmem, Gdańsk 2005, s. 122.