Zaloguj się

login:
hasło:
zapamiętaj mnie | pomoc
logopeda.pl » Propozycje ćwiczeń dla osób jąkających się
2010-10-04

Propozycje ćwiczeń dla osób jąkających się

Mieczysław Chęciek, neurologopeda
Poniższe ćwiczenia, w zależności od wieku pacjenta, stopnia zaburzeń procesu oddychania, nieprawidłowości w emisji głosu, stopnia napięcia mięśni narządów artykulacyjnych, itp., pacjent powinien stosować od kilku do kilkunastu minut.

Przykładowo, ćwiczenie 1. i 2. Lub 3. Stosowane jednorazowo przez pacjenta 16-letniego powinno trwać około 3- 5 minut; ćwiczenie 4. Może trwać nawet 10 – 15 minut, tym bardziej gdy weźmie się pod uwagę czytanie tekstu. Ćwiczenie 5. Jednorazowo powinno zawierać około 15 – 20 ćwiczeń szerokiego otwierania i zamykania ust oraz tyle samo ćwiczeń warg. Ćwiczenie 6. (zalecane szczególnie dla Dzieci) może być realizowane jednorazowo w przeciągu kilku minut.


Celem opanowania mówienia według powyższych gestów płynności należy stosować m.in. następujące ćwiczenia:


1. Ćwiczenie oddechowe/ podparcia oddechowego, tzw. appoggio, np. w pozycji leżącej usprawnianie oddechu brzuszno – przeponowego, w przypadku Dzieci także dmuchanie na różne przedmioty ze wskazaniem nabierania powietrza w dolną część klatki piersiowej (okolice pępka, tuż nad przeponą brzuszną), prowadzące do poszerzenia pojemności życiowej płuc.


2. Ćwiczenia oddechowo – emisyjne (także podparcia oddechowego, utrwalanie toru oddechowego brzuszno – przeponowego) – na jednym pełnym wydechu głośno i szeptem (celem uzyskania miękkiego nastawienia głosu) przeciąganie samogłosek ustnych „a”, „o”, „u”, „e”, „i”, „y”.


3. Ćwiczenia płynnej realizacji połączeń samogłoskowych (na jednym pełnym wydechu, bez zwarć krtaniowych, głośno i szeptem przeciąganie samogłosek z zastosowaniem tzw. Chuchających przerywników: „chao – chao – cho, chaou – chaou –chu, chae – chae – che, chrei – chrei –chi, chaeyi – chaeyi – chy”, w różnej tonacji, a także ćwiczenie bez zwarć krtaniowych połączeń samogłosek: „aoueiy – aoueiy …”.


4. Ćwiczenia w mówieniu (terapeutyczne czytanie tekstu odpowiedniego dla wieku pacjenta, terapeutyczne zadawanie pytań i odpowiadanie na pytania, terapeutyczne opowiadanie na temat ilustracji itp. – śpiewem, tzw. Sposobem pantomimicznym, szeptem i mową głośną – tu: z kontrolą wzrokową na monitorze lub w lustrze, czterokrotnie powtarzanie tych samych wypowiedzi z próbą stosowania gestów płynności).


5. Ćwiczenia szerokiego i miękkiego otwierania i zamykania ust oraz warg (celem uzyskania pełniejszej wyrazistości mówienia oraz zapobiegania występowaniu skurczów warg i języka, a także lepszej emisji głosu).


6. Śpiewanie piosenek, recytowanie ich szeptem, potem głośno (celem przeniesienia zjawisk melodyjnych i szeptanych na głośne mówienie).


7. Ćwiczenia delikatnego startu mowy (szczególnie przy wymawianiu wyrazów z głoskami: „p”, „b”, „t”, „d”, „k”, „g” i innych w nagłosie.


Powyższe ćwiczenia powinny być stosowane nie tylko w gabinecie logopedycznym, ale także w domu pod kontrolą drugiej osoby (matki, ojca, babci, dziadka, żony, męża, siostry, itp.).

Źródło: Mieczysław Chęciek, „Jąkanie. Diagnoza – terapia – program”, Kraków 2007, str. 91 - 92.

Komentarze



Zaloguj się, aby dodać komentarz