Okazuje się, że na swój głos muszą zwracać szczególną uwagę nie tylko artyści sceniczni. Komisja Ekspertów Unii Europejskich Foniatrów wyróżnia kilka grup zawodów, które wymagają wzmożonej aktywności głosowej. Należą do nich:

• zawody potrzebujące specjalnej jakości głosu, do których zaliczają się wspomniani już śpiewacy i aktorzy oraz spikerzy radiowi i telewizyjni
  
   
• zawody wymagające wzmożonego wysiłku głosowego, czyli prawnicy, sędziowie, lekarze, sprzedawcy
  
   
• zawody stawiające znaczne wymogi narządowi głosowemu, a więc nauczyciele, zawodowi mówcy, tłumacze, telefoniści, politycy, przedszkolanki

Biorąc pod uwagę powyższe informacje, możemy stwierdzić, że dobra emisja głosu jest istotna nie tylko w takich miejscach jak teatr, opera, telewizja czy szkoły aktorskie, filmowe i muzyczne. Na poprawną wymowę i fonację muszą zwracać uwagę również pracownicy domów kultury, świetlic, zakładów kształcenia nauczycieli i uniwersytetów, a szczególnie na wydziałach pedagogicznych o kierunkach nauczycielskich i filologii polskiej. E. M. Skorek dodaje jeszcze do tej grupy oprócz szkół podstawowych i średnich oraz seminariów duchownych, wszystkie „instytucje, w których słowo jest przedmiotem zainteresowania”. W takim razie każdy zawód, który wiąże się z mówieniem, wiąże się również z koniecznością poprawnej emisji głosu.
Kwestią emisji głosu zajmuje się dziedzina logopedii zwana ortoepią, inaczej logopedią artystyczną. Logopeda ortoepik dąży do tego, aby jego podopieczny używał głosu z normą wyższą od przeciętnej. „Przeciętność” jest tutaj rozumiana jako poziom umiejętności językowych w danej społeczności, prezentowany w sytuacjach powszednich, czyli w gronie rodziny, znajomych, podczas wykonywania codziennych obowiązków.

Po co kształcić swój głos?
Osoba, która mówiąc najogólniej, posługuje się mową w swojej pracy, powinna w sposób jak najbardziej komunikatywny przekazywać treść wypowiadanego tekstu i za pomocą niego skutecznie wpływać na odbiorcę. Jeśli chcemy, aby nasza emisja głosu prezentowała normę wyższą od przeciętnej, powinniśmy zwrócić uwagę na takie cechy mowy jak:

• poprawne oddychanie i fonacja, co pozwali na oszczędne i umiejętne posługiwanie się głosem;
• wyższa niż potoczna sprawność artykulacyjna i umiejętność frazowania tekstu, co daje większą wyrazistość wypowiedzi;
• dynamika (siła, donośność) głosu, dzięki czemu będziemy lepiej słyszalni przez odbiorcę, a mówiony tekst będzie brzmiał bardziej zdecydowanie.

Co daje poprawna wymowa w życiu codziennym?
Okazuje się, że prawidłowa fonacja wiąże się z ogólnym zdrowiem fizycznym człowieka. Ćwiczenia emisji głosu, to między innymi nauka poprawnego oddychania, które wpływa na pracę płuc i serca, a dalej na nasz system nerwowy. Kto zgłębił tajniki poprawnej emisji głosu łatwiej radzi sobie z bólem, stresem i zmęczeniem. „Nie może ulegać najmniejszej wątpliwości (…) że ćwiczenia wokalne dzięki swemu oddziaływaniu na funkcję płuc, akcję serca i przemianę materii, wywierają na zdrowie człowieka tak korzystny wpływ, jakim nie może się wykazać żaden inny rodzaj gimnastyki”.

Warto zatem zwracać uwagę na to, jak mówimy. Poprawna emisja głosu da nam nie tylko wygodę w mówieniu, ale również pomoże nam w sposób poprawny i zrozumiały przekazać odbiorcom treść oraz pozytywnie wpłynie na nasze samopoczucie i zdrowie. Prawidłowa wymowa i fonacja świadczy o wysokiej kulturze osobistej i inteligencji osoby mówiącej, wpływając na jej status społeczny w życiu zawodowym i prywatnym.

LITERATURA:

1. Adamiszyn Z., Walencik-Topiłko A., Logopedia artystyczna, w: Gałkowski T., Jastrzębska G. (red.), Logopedia. Pytania i odpowiedzi, Opole, 2003.
2. Pruszewicz A. (red.), Foniatria kliniczna, Warszawa, 1992.
3. Romaniszyn B., Z zagadnień sztuki i pedagogiki wokalnej, Kraków, 1957.
4. Skorek E. M., Z logopedią na ty. Podręczny słownik logopedyczny, Kraków, 2005.
5. Tarasiewicz B., Mówię i śpiewam świadomie. Podręcznik do nauki emisji głosu, Kraków, 2003.