Dziewczynki wydają się mieć mniejsze kłopoty z kontaktami społecznymi niż chłopcy. Potrafią one przyglądać się zabawie i po długotrwałej obserwacji dołączyć się powtarzając zachowania innych dzieci.

Zachowania te nie są jednak spontaniczne i akuratne. Nie zabierają głosu w rozmowie, są ciche i spokojniejsze. Często pada podejrzenie, że dziewczynki te nie dosłyszą. Cechą występującą u obu płci jest schematyczne zachowywanie, natrętne trzymanie się jednego wątku w rozmowie, kłopoty z opanowaniem temperamentu.

Dziewczynki z Zespołem Aspergera bardziej wydają się po prostu niedojrzałe, a nie dziwaczne.

Można spodziewać się dodatkowych kłopotów w okresie dojrzewania. Nie mają one wspólnego tematu do rozmów z rówieśniczkami. Próbują kontynuować zabawy dziecięce, gdy pozostałe dziewczęta zaczynają interesować się chłopcami. Dziewczynki te mogą nie rozumieć "sympatii" ze strony chłopców. O ile rozmowy wydają się normalne i dopuszczalne (choć jest to dla nich równie skomplikowane jak nawiązywanie przyjaźni wśród tej samej płci, albo i trudniejsze), o tyle pojęcie romansu, miłości i fizycznej zażyłości mogą wywoływać zakłopotanie, zażenowanie lub nawet wstręt.

Zakładają "maskę uśmiechu" aby zostać zaakceptowaną do popularnych "paczek". Pod tą maską ciągle jednak ukrywają się strach, frustracje, niepowodzenia. Nie potrafią okazać co dzieje się wewnątrz nich.

Jednak nie należy martwić się na zapas. Wygląda na to, że dziewczynki potrzebują mniej czasu na opanowanie reguł społecznych i naukę kamuflowania swoich niepowodzeń niż chłopcy z tym samym rozpoznaniem.

Źródło: www.asperger.republika.pl