W szkole podstawowej powinny być organizowane zajęcia korekcyjno-kompensacyjne dla uczniów z klas I-III mających trudności w czytaniu i pisaniu. Okazuje się, że te dzieci mają szczególne trudności w przyswojeniu sobie umiejętności czytania i pisania, które wynikają z uwarunkowań wewnętrznych niezależnych od chęci i zaangażowania. Tak uwarunkowane trudności w nauce czytania i pisania nazywa się dysleksją. Uczniowie ci w stosunku do swoich kolegów z klasy muszą włożyć dwu-, trzykrotnie więcej wysiłku, aby opanować to, co ich rówieśnicy. Czas przeznaczony na czytanie i pisanie też się kolosalnie wydłuża. Często zniechęceni swoim wysiłkiem, pozostawieni bez pochwał i nagród, przestają zaglądać do podręczników. W klasach starszych unikają zajęć lekcyjnych, wagarują.

Zaburzenia w czytaniu i pisaniu są ważkim problemem, ponieważ wiążą się ze sprawą drugoroczności. Pierwsze niepowodzenia dziecka w szkole, brak pochwał ze strony nauczycieli, kompromitacja wobec kolegów wywołują niezadowolenie, zdenerwowanie, a nawet rozpacz czy obojętność. Dzieci mające trudności z językiem polskim nie lubią czytać i pisać, co hamuje rozwój ich słownictwa. Zdolne są wybrnąć ze swoich kłopotów dzięki pomocy pedagoga-terapeuty lub logopedy. Z uwagi na to, że często są to dzieci z rodzin o niskich dochodach i rodziców nie stać na płacenie w prywatnych gabinetach za zajęcia terapeutyczne, a nie w każdej szkole organizowane są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne - nie otrzymują fachowej pomocy.

Obiegowa opinia mówi, że "z tego się wyrasta", "czytania i pisania każdy się nauczy". Są to pocieszające rodziców slogany, które niestety mijają się z prawdą.

Uczniowie, którzy nie otrzymują specjalistycznej pomocy w pierwszych latach nauki szkolnej, już w klasie IV przestają sobie radzić. Nauczyciele zaczynają egzekwować merytoryczną wiedzę z każdego przedmiotu. Uczniowie dyslektyczni wkładają tyle wysiłku w sam mechanizm przeczytania tekstu, że nie są w stanie zapamiętać i zrozumieć istotnych treści. Nie są w stanie stosować usilnie zapamiętywanego ortogramu. Osiągają mierne wyniki w nauce. Pogłębia to tylko ich problemy emocjonalne. Nie potrafią sobie poradzić z językiem obcym, bo nie potrafią czytać, pisać, a często i poprawnie mówić po polsku.