Dzieci muszą znać język rodziców ze względu na dziadków i na kuzynostwo mieszkające w kraju ojczystym rodziców. Jest to najważniejszy i najbardziej oczywisty argument przemawiającym za tym, by rodzice przekazywali dziecku swój język rodzimy. Powinni dbać o to, by ich dzieci mogły w pełni poznać i pokochać najbliższych krewnych, ponieważ to oni, obok rodziców, odgrywają w życiu dziecka wychowującego się za granicą najważniejszą rolę.

Żeby dziadkowie mogli spełniać swoje zadanie wobec wnuków, rodzice muszą im w tym pomóc, to znaczy wychować dzieci w ten sposób, by umiały się z dziadkami werbalnie porozumieć. Wnuki muszą znać język dziadków, by miały możliwość się do nich zbliżyć i z nimi zaprzyjaźnić. By mogły brać udział w najwspanialszej rzeczy na świecie, jaką są radosne zabawy, spacery i wspólne chwile spędzone z babcią i dziadkiem. Dlatego najważniejszym zadaniem, a właściwie obowiązkiem rodziców żyjących na emigracji, jest solidne i odpowiedzialne nauczenie dzieci języka ich dziadków.

Nauczenie nie tylko pojedynczych słów, ale też poprawnych zwrotów i związków frazeologicznych, prawidłowej wymowy i logicznego rozumowania. Nauka czynnego języka, czyli takiego, którego mogą używać, mając pewność, że otrzymają oczekiwaną odpowiedź. Nauka rozumienia i posługiwania się nim. Nie wystarczy tylko, że dzieci znają pojedyncze zdania i zwroty. One muszą ten język dobrze opanować i władać nim na tyle, by dziadkowie mogli się z nimi bez problemów w każdej chwili porozumieć.

Fragment rozdziału „Dlaczego rodzice powinni rozmawiać z dziećmi w swoim języku ojczystym?", pochodzący z książki „Przeżyć dwujęzyczność. Jak wychować dziecko dwujęzycznie?”

Źródło: www.e-bilingual.net