Bezkrytyczna akceptacja przez ucznia swych słabych stron („jestem dyslektykiem, mogę robić błędy, nie czytam książek”) prowadzi do pogarszania się (lub nawet cofania) stanu umiejętności pisania i czytania u starszych uczniów. Dlatego udzielając uczniowi pomocy, wykazując zrozumienie dla jego kłopotów, trzeba równocześnie wzbudzać motywację do współdziałania w pracy wyrównawczej i do samokształcenia. Takiej pomocy mogą udzielić również rodzice.
Pomocy uczniom z dysleksją należy udzielać w każdym wieku. Nigdy nie jest na to za późno.

Gdzie można zwrócić się o pomoc w przypadku dysleksji?
Pomocy należy szukać:
 

• u logopedy
• u nauczyciela i wychowawcy klasy
• u pedagoga i psychologa szkolnego - gdy u dziecka wystąpią trudności w uczeniu się, w celu skierowania na badania oraz stałych konsultacji co do sposobu pracy z dzieckiem w domu
• w poradniach psychologiczno-pedagogicznych i specjalistycznych
• w Zarządzie Głównym i oddziałach Polskiego Towarzystwa Dysleksji

Jakie są formy pomocy dla dzieci z dysleksją?

W pracy z uczniem dyslektycznym należy aktywizować go do doskonalenia swych umiejętności, mobilizować do stałej czujności nad własną ortografią, wyrabiać nawyki częstego korzystania ze słownika ortograficznego i zachęcać do systematycznego czytania choćby krótkich tekstów.
 

1. Zacząć od sprawdzenia techniki i tempa głośnego czytania
2. Jeśli dziecko napotyka trudności w czytaniu, należy zastosować metodę „czytanie na raty”
   • dziecko czyta na głos od ok.1/2-1 strony codziennie,
   • dziecko czyta razem z dorosłym na głos („chórem”, dorosły nieco ciszej),
   • dorosły czyta dziecku na głos,
   • dziecko czyta samo po cichu,
   • streszczenie przeczytanego tekstu (opowiadanie ustne lub pisemne, w formie planu czy krótkiego wypracowania; dyskusja nad tekstem,
   • podsumowanie przeczytanego rozdziału – streszczenie i dyskusja nad wybranymi problemami.
3. Oto kilka wskazówek i pomysłów przydatnych w ćwiczeniu poprawnej pisowni:
   • dziecko zakłada zeszyt do ćwiczeń ortograficznych,
   • powtarza i utrwala zasady pisowni,
   • na końcu zeszytu prowadzi „Słowniczek trudnych wyrazów”,
   • czyta uważnie tekst dyktanda,
   • Rodzic dyktuje dziecku dyktando, a następnie sprawdza zapis i zaznacza wyrazy, w których jest błąd,
   • dziecko szuka zaznaczonych słów w słowniku ortograficznym i poprawia ich pisownię,
   • wypisuje wyrazy , w których popełniło błąd i uzasadnia ich pisownię,
   • wyrazy te może zastosować w krzyżówce, ułożyć z nimi zdania, namalować flamastrem na dużej kartce, ułożyć krótki wierszyk, utworzyć rodzinę wyrazów pokrewnych, wpisać do słowniczka,
   • po tygodniu codziennych ćwiczeń dziecko pisze ponownie to samo dyktando i sprawdza, o ile błędów zrobiło mniej niż poprzednio i poprawia je ( wg wzoru),
   • do ćwiczenia ortografii przydatne są książki Janiny Wójcik „ Nauka ortografii i interpunkcji dla uczniów w kl.4-6” oraz „Ortografii i interpunkcji nauczę się sam”, teksty dyktand.
4. W trakcie nauki należy angażować trzy zmysły: wzrok, słuch i dotyk.

Na zakończenie kilka wskazówek „ psychologicznych”:

1. Nie należy traktować dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego
2. Nie karać i nie wyśmiewać w nadziei, że zmobilizuje się go do pracy
3. Nie łudzić się, że sam z tego wyrośnie, że weźmie się w garść – dziecko pozbawione specjalistycznej pomocy nie pokona trudności
4. Nie ograniczać dziecku zajęć pozalekcyjnych, ale i nie zwalniać go z systematycznych ćwiczeń i pracy nad sobą
5. Starać się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia.
6. Spróbować jak najwcześniej rozpoznać trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Im wcześniej zacznie dziecko ćwiczyć, tym większa szansa powodzenia
7. Być w stałym kontakcie z nauczycielami, poradnią, psychologiem
8. Zaobserwować, co najskuteczniej pomaga dziecku
9. Nagradzać za wysiłek i pracę, a nie za efekty
10. Być życzliwym, cierpliwym
11. Pamiętać, że dziecku z trudnościami w nauce pisania i czytania można pomóc!