Wyniki licznych badań nad reaktywnością społeczną dzieci autystycznych wyłoniły różne wzorce zachowań. Przede wszystkim wymienia się całkowity brak przywiązania do innych ludzi, w tym brak więzi emocjonalnej z rodzicami dzieci.

Bardzo często można zaobserwować, że dzieci z autyzmem nie płaczą aby zwrócić na siebie uwagę, tak jak robią to dzieci normalne. Dzieci z autyzmem raczej nie preferują brania na ręce oraz bycia przytulanym. Często wydają się być obojętne na wszelkie próby kontaktu, także nie domagają się uwagi ze strony dorosłych.

Kolejnym bardzo wczesnym sygnałem jest brak nawiązywania społecznego kontaktu wzrokowego podczas interakcji z innymi osobami. Dzieci z autyzmem często wręcz, aktywnie tego kontaktu unikają (Rimland, 1964). Dzieci autystyczne także nie okazują spontanicznie uczuć, a trudnych dla nich sytuacjach nie szukają one pocieszenia u swoich rodziców.

Następnym bardzo widocznym przejawem zaburzonego rozwoju społecznego jest brak kontaktu z rówieśnikami oraz niepodejmowanie wspólnych zabaw. Nawet jeżeli wydaje się, iż dziecko podejmuje próbę interakcji, bardzo często w takim wypadku traktuje innych ludzi jak przedmioty (w drodze do celu zaspokojenia swoich potrzeb) np. dziecko przytula się do matki, aby otrzymać ciastko, które znajduje się za nią (Rimland, 1964).

Jeszcze innym  zaburzeniem zachowań społecznych u dzieci autystycznych jest to, że mogą one bardzo silnie przywiązać się do przedmiotów, takich jak kamienie, zabawki, pudełka, itp. W przypadku zabrania takiego przedmiotu dziecku bardzo często reaguje silnym niepokojem.

Kolejnym, bardzo często szokującym, zaburzeniem zachowania są nieakceptowane społecznie sposoby reagowania dzieci z autyzmem, takie jak agresja bądź autoagresja. Ostatnim równie ważnym przykładem są widoczne niewłaściwe zachowania emocjonalne, takie jak napady histerii, złości czy śmiechu, które pojawiają się nieadekwatnie do danej sytuacji.

Źródło: www.e-autyzm.pl