Mimo tych doniesień Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dopiero w 1992 roku opisane przez Aspergera zaburzenie uwzględniła jako całościowe zaburzenie rozwoju pod nazwą „zespół Aspergera” (Asperger Syndrome), a w 1994 roku Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne umieściło „zaburzenie Aspergera” (Asperger disorder) w klasyfikacji zaburzeń psychicznych tzw. DSM – IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders).

Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, zespół Aspergera należy do kategorii: zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania, podkategoria: całościowe zaburzenia rozwojowe – kod F84.5

Nadal jednak trwają dyskusje, czy zespół ten jest lżejszą, dotyczącą przede wszystkim zaburzeń funkcjonalnych, postacią autyzmu, czy odrębnym zaburzeniem. Jednak lepsze poznanie tych zaburzeń, pokazuje coraz więcej różnic między nimi, dając nam z każdym dniem mocniejsze podstawy do traktowania ich jako osobne jednostki.

Przyczyny zespołu Aspergera

Przyczyny zespołu Aspergera nie są znane, a teorii jest bardzo wiele. Mówi się zarówno o genetycznym podłożu zjawiska, jak i o czynnikach ryzyka, które mogły spowodować uszkodzenie mózgu w ciąży lub okresie okołoporodowym.
Wyniki badań wskazują nieprawidłowości w funkcjonowaniu czołowych struktur mózgu oraz ciele migdałowatym ( zwanym czasem centrum przetwarzającym emocje ).

Co to właściwie jest zespół Aspergera?

Ogólnie rzecz ujmując, zespół Aspergera określa zaburzenia w integracji społecznej, związane ze sztywnymi wzorcami zachowań oraz zainteresowań. U osób z tym zespołem obserwowane są trudności w nawiązywaniu przyjaźni, rozumieniu i uczeniu się społecznych sytuacji a przede wszystkim, co chyba najbardziej utrudnia kontakt w środowisku, kłopoty w rozumieniu komunikatów niewerbalnych (gestów, mimiki, postawy ciała, tonu głosu). Osoby z zespołem Aspergera mają poważne trudności z dostrzeganiem związków pomiędzy zachowaniem drugiej osoby a jaj emocjami, a także nie potrafią skorelować wpływu własnego zachowania na emocje innych.

Jeżeli chodzi o rozwój mowy, to przebiega on prawidłowo lub jest nieznacznie opóźniony. Jest jednak kilka cech charakterystycznych dla mowy chorych z Zespołem Aspergera, które często są wykorzystywane do jej diagnozy. Język ludzi z tym schorzeniem jest często nadmiernie perfekcyjny pozbawiony idiomów i wyrażeń potocznych, a wymowa sztywna i pedantyczna. Zaobserwować możemy nietypową prozodię zdań, odbiegającą od normy charakterystykę głosu (natężenie intonacja modulacja tempo mowy), oraz brak zrozumienia języka, a zwłaszcza znaczeń przenośnych i ukrytych.

Zarówno dzieci jak i dorośli mają bardzo niewielki zakres zainteresowań, ale są one za to bardzo uporczywe i w zestawieniu z wiekiem lub płcią bardzo charakterystyczne i nieadekwatne, jak na przykład technika, budowa maszyn i urządzeń czy wypadki samochodowe .

U dzieci z zespołem Aspergera stwierdza się także nieprawidłowy rozwój motoryczny, przetwarzanie reakcji sensorycznych (często obserwuje się nadwrażliwość dotykową, smakową i węchową), a dzieci domagają się ubierania w ubrania o wybranych fakturach materiału lub w sposób niezwykły reagują na dźwięki.
Mogą pojawiać się też zaburzenia nastroju, tiki, padaczka, zaburzenia snu lub agresja.

Bibliografia:
„ Dzieci chore, niepełnosprawne i z utrudnieniami w rozwoju ” pod red. Naukową B. Cytowskiej, B. Wilczury, A. Stawarskiego, Impuls 2008

www.abcpoprawnejwymowy.pl