Jednym z początkowych objawów jest nikłe zainteresowanie rówieśnikami lub dorosłymi, brak lub niewielkie gaworzenie oraz, co chyba najbardziej charakterystyczne, brak komunikacji niewerbalnej (uśmiechów, gestów) w zabawie. Sama zabawa przebiega zresztą w charakterystyczny sposób: równolegle do grupy rówieśników, bez użycia fantazji, dostosowana ściśle do własnych potrzeb.

Dzieci w młodszym wieku szkolnym mają kłopoty z integracją społeczną w klasie, posługują się za to bardzo bogatym i specyficznym słownictwem, wykraczającym znacznie ponad ich wiek. W szkole pojawia się problem przestrzegania norm społecznych, nadmiernej stymulacji bodźcami ze środowiska podczas przerw, czy posiłków. Problemem okazuje się też praca w grupach. Wynikiem tego mogą być zachowania agresywne.

Dzieci starsze są już świadome swojej odrębności co z kolei często prowadzi do depresji oraz różnego rodzaju lęków.

Niestety problemy te nie mijają z wiekiem. Jako następne pojawiają się kłopoty z podjęciem pracy zawodowej oraz zakładaniem rodziny. Po raz kolejny obserwujemy trudności z przystosowaniem się do nowych warunków, schematów narzuconych przez pracodawcę lub współpracowników. Prowadzi to w efekcie do obniżenia samooceny oraz wprowadza poczucie wyobcowania.

Przeciętny wiek, w którym rozpoznaje się zespół Aspergera to 11 lat. Często zdarza się jednak, że dopiero w wieku dorosłym formułowana jest taka diagnoza. Spowodowane jest to najczęściej tym, że rozwój mowy raczej mieści się w normach, w rozwoju poznawczym także nie obserwuje się opóźnień.
Znaczącym kryterium diagnostycznym są zaburzenia z zachowaniach społecznych, a te często u małych dzieci nie są dość znacznie widoczne. Dopiero na poziomie przedszkola lub szkoły podstawowej można zaobserwować pewne zmiany.

www.abcpoprawnejwymowy.pl