W XIX wieku MPD uważane było za chorobę i nazywane chorobą Littl'a od nazwiska lekarza, który jako pierwszy opisał taki przypadek. Uważał on, że uszkodzenia mózgu, które wywołują MPD powstają w okresie okołoporodowy. Natomiast Zygmunt Freud uważał, że przyczyną tego zespołu są wczesne uszkodzenia płodu jeszcze w łonie matki i nieprawidłowości rozwojowe, które mogą mieć miejsce właśnie w tym okresie. Współczesne badania skłaniają się ku teorii Freuda, choć nadal w wielu przypadkach u dzieci z MPD nie można ustalić żadnej konkretnej przyczyny powstania zespołu mózgowego porażenia dziecięcego.

Oprócz tych dominujących zaburzeń porażeniu mogą towarzyszyć różnego rodzaju opóźnienia rozwoju psychoruchowego, umysłowego, uszkodzenia narządu wzroku, słuchu, nieprawidłowości rozwoju mowy, padaczka o różnym typie napadów.

Jako dochodzi do MPD?

Mózgowe porażenie dziecięce jest zespołem chorobowym, dotyczącym dzieci, u których wystąpiły niedowłady lub porażenia kończyn oraz wiele innych objawów. Nie można ustalić bezpośrednich przyczyn mózgowego porażenia dziecięcego, są one bardzo niespecyficzne. Przyjmuje się, że 60% to czynniki okołoporodowe, 20% - czynniki życia płodowego i 20% - czynniki po urodzeniu. Największe znaczenie mają zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym powstałe w okresie zarodkowym, płodowym i okresie okołoporodowym.

Uszkodzenie zarodka zachodzi między 15 a 75 dniem dniem rozwoju, gdzie tworzą się liczne narządy i układy organiczne. Z tego też powodu embriopatia charakteryzuje się występowaniem licznych wad wrodzonych, przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego.
Późniejsze przebyte choroby w okresie ciąży wykazują różnice z pierwszym okresem tego stanu kobiety. Stają się one bardziej zbliżone do zmian, jakie stwierdza się u noworodków. Niektóre zaburzenia powstałe w okresie płodowym stanowią najczęstszą przyczynę mózgowego porażenia dziecięcego.

Mowa dziecka z MPD.

Mowa dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym jest opóźniona, większość dzieci pierwsze słowa wypowiada dopiero między 2 a 3 rokiem życia, buduje zdania około 3 – 5 roku życia. Dalszy rozwój jest wolny i przebiega z pewnymi trudnościami. W następstwie uszkodzenia ośrodkowego układu neuronu ruchowego, dochodzi do swoistych zaburzeń w napięciu mięśni twarzy, podniebienia miękkiego, gardła, krtani i języka, prowadzących do nieprawidłowości czynności jedzenia i połykania, a później do fonacji i artykulacji.

W początkowym okresie życia zaburzenia dotyczą ssania, połykania, później mięśni twarzy i języka. Objawy dysfagii, czyli zaburzeń ssania, przesuwania pokarmu w jamie ustnej oraz połykania, poprzedzają zaburzenia artykulacji, czyli mówienia.

Dzieci z mózgowym porażeniem od najwcześniejszych lat pozbawione są naturalnych warunków sprzyjających , a nawet niezbędnych do kształtowania i rozwoju mowy.

Literatura:
Michałowicz R., Chmielnik J., Mixchałowska-Mrożek J. B., Mózgowe porażenie dziecięce. Wskazówki dla rodziców, Warszawa 1997
Mózgowe porażenie dziecięce, pod red. R. Michałowicza, Warszawa 1993
ABC rehabilitacji dzieci. Mózgowe porażenie dziecięce, pod red. M. Borkowskiej, Warszawa 1989
Kaczmarek L., Mózg-język-zachowanie, Lublin 1994
Morris D.,Zrozumieć niemowlę, Warszawa 1996